Een aanbod dat je niet kon weigeren

Wie Fou du Goût kent, kent de uitbater van Il Padrino. Zelfde gastvrijheid, andere keuken: geen gouden letters en seizoensmenu’s, maar bruschetta’s op huisgemaakte focaccia, klassieke pasta’s, pizza uit de oven en een toog vol Italiaanse flessen.

“Mangiare per vivere e non vivere per mangiare”, stond op de homepagina. We eten om te leven, en leven niet om te eten. Bij Il Padrino deed je gewoon allebei.

Fou du Goût is wit, goud en ingetogen. Il Padrino mocht luider. Zwart, wit en een grote gele veeg die rechtstreeks van de pizzadoos lijkt te komen, met roze accenten voor wie ergens op moet klikken. In de sfeer van een filmklassieker, zonder dat er iemand een paardenhoofd in zijn bed vond.

Onder de motorkap is het familie: hetzelfde fundament als Fou du Goût, dezelfde manier van werken, en een beheer waarin het team de kaart zelf aanpast. Op een groot scherm staan foto en tekst naast elkaar, op een gsm onder elkaar, en de reserveerknop reist overal mee.

Op de kaart: “to share or not to share”, carne, pesce en vegetariano. En omdat niet elke avond een avond op restaurant is, kreeg Il Padrino een takeaway-pagina: pizza’s voor thuis, pasta’s ook, met korting als je ze zelf komt afhalen. Snel, gemakkelijk, en in een doos die je niet meteen weggooit.

Il Padrino kreeg hetzelfde hybride cadeaubonsysteem als Fou du Goût. Online gekocht als pdf in je mailbox, ter plekke geprint of gemaild aan de toog, of als QR-code op een kaartje. Scannen met de gsm, pincode voor het team, alles netjes bijgehouden. En zonder commissie aan een boekingsplatform.

Hoe dat precies werkt, van toog tot dashboard, lees je bij Fou du Goût. Hier kreeg het gewoon een ander jasje.